MENEKŞE
Adem sevinçle gözyaşı döktü, sen doğdun böylece güzel menekşe. Allahın affından yaranmış çiçekler neden böyle hüzünlüsün, menekşe? Sen oldun dünyanın ilkbahar konuştu, sen oldun sevgi efsanesi. Sen dertlilerin dertlerinden anlasın, güzelim, gülüm, menekşem. Seninle kimler süslenir, gülüm. Sana benzemek isteyenler dahi var. Sen hep alçakgönüllü, başın hafifçe önüne eğik, sade bir güzelsin güzel menekşem. Senin çiçeklerin cennet perdesi, başının hafifçe öne eğmemse ibadetindir. O güzel gözlerinin karanlığı senin sevilmek saadetindir. Sevincin ismi doğdun, dertler başını hafifçe öne eğmeğe zorladı seni. Seyrediverdin dünleri bugüne zamanın gidişini. Güzelliğine övgüler yağdırdılar, aldırmadın sen fakat. Sana «güzelim» dediler, sen aldırış etmedin. Seni güzellere benzettiler konuşmadın. Nerden alıyorsun bu kadar sabrı sen, söyle nerden? Anlat, ben de siyah gözlerinde kendi hayatımı göreyim. Senin gibi olmak, sana benzemek, güzel çiçeğim, benim en böyük dileğim. Umutlarım tükendi yarınlara, gel şimdi anlat sırrını. Kıralım bu aksiliklerin tılsımını. Kötümserlikten kurtulalım, gülüm menekşem.