ÖCÜ
«Öcü geldi» dedilər ona, gözleri büyüdü, yüzü mosmor oldu ansızın, susuverdi çocuk. Öcüyü bekledi, fakat öcü bir türlü gelmedi. Bir daha tekrar onu korkutmağa, uslu durmasını sağlamağa çalıştılar, «bak öcü geldi» dediler, fakat sakinleşmedi bir türlü çocuk. Sadece bir yaprak misali kalbi esti, sesini, soluğunu kesti. Annesi uyutmağa çalıştı onu, babaanneesi ninniyle avutmağa: «Balama kurban inekler, balam ne zaman imekler»
Babaannesinin söyledikleri birgün gerçek olacaktı, mutlaka birgün. Torun da bunu istiyordu. Öcünün gelmesini istemiyordu, tam tersi kendisi onun yanına gitmeği hayal ediyordu hep. Öcüyü bulmak için o denli büyümek istiyordu ki, herkesi korkutan bu kocaman devi bir karınca misali ayakları altına alıp yerlebir etsin ve böylece tüm çocukların öcünü alsın ondan. Kendisi de böylece daca güc kazanmış olsun…
Şimdi öc alacak çocuk dalğındı. Babaannesi ve annesiyse perişan bir halde oturuyorlardı öylece. Artık onu «öcü geliyor» diye korkutmuyorlardı. Saçlarını okşuyor, ateşini ölçüyorlardı. Hayır, hasta değildi çocuk. Sadece öcüyü bularak yoketmenin yollarını arıyor, masal kahramanına dönüşeceği günün hayalleriyle yaşıyordu.
Yıllar geçtikce büyüyor bir çocuk, önce «anne» demesini öğreniyor, sonra «baba» Ve birgün anne babasının karşısına dikilerek «bana o öcüyü gösterin» – diyor. Annesi: «görmezsen iyi edersin» – diyor. Babasıysa geleceyin erkeğini «Oğlum, aslında öcü diye varlık mevcut değil, o, sadece bizlerin bir uydurması» – diye avutuyor. İşte o gün «öcü» yalanı ölüyor, yalan doğuyor çocuk için, insan için.