BENİM DÜNYAM
Günyaya sıradan bir günde, sıradan bir yılda mevsimlerin en güzelinde… İlk andan itibaren acılar yüzünden ağladım uzun uzun. Bir tokan attılar. Dile geldim. Bir zarif el attı o tokkatı bana. Ateşler düşürdü küçücük kalbime.
Yana yakıla akıttım gözyaşlarımı. Dünyaya. Zamana, insanlığa karşı savaş ilan ettim. Tam kırk gün dünyayı bir renkten seyr ettim. Sonra gözlerim dünya işığına alıştı. Renklerin karışımına. Sonra unuttum suratıma çarpan tokkatı. Arkadaş oldum koca dünyayla. Beraberce veda ettik bir kaç mevsime ve bir yıla. Çehresini değişti sonra koca dünya. İlk önce yazdı, sonra kış oldu. Her taraf karla kapandı, yağmurlar yağdı. Yağmurları kırlanğıçlar yağdırdı. Böylece ben de alıştım çehreleri ayırmağa. Birgün doyasıya emdiğim sütle tanıdım dünyanın en güzel çehresini. Ninni söylüyordu bana beşiğimin başında en güzel anne. Dünyanın en güzel şarkısını dinledim ondan. Beni doğurduğunu anladım daha sonra. Sorular vardı içimde. Ama konuşamadım. Anlatamadım derdimi bir türlü. Savaştım tüm dünyayla fakat içimde. Sonra koca dünyayla genç anne konuşmasını öğrettiler bana. Ulaştırdılar beni isteklerime. Başladım sorular sormağa. Her gördüğümü öğrenmek istedim. Sorular sordum. Sorularıma yanıtlar aradım. Ama yine de mutlu olamadım. Sonra abilerimin, ablalarımın birşeyler yazdığını gördüm ve «keşke ben de yazmasını bilsem» – deyiverdim kendi kendime. Yazmasını öğrendim… Birgün yazmasını da öğrettiler bana. Koca dünya, genç bir anne ve bir de öğretmenim. İlk başta «anne» sözünü yazmağı öğrendim, sonra peşinden «Vatan» sözünü. Daha sonra «Ana Vatan» sözünü yazdım. Böylece sözleri peşpeşe dizmeğe başladım. Kimi zaman yazdıklarımı yokettim. Kimi zaman dünyanın en güzel yazısıdr bunlar dedim. Birgün kendimi eleştirdim. «İstersen daha iyi yazabilirsin». Büyüttü beni bu amacım. Şimdi bu yolda yürüyorum, şimdi sözdür benim dünyam…